Ben bir engelli babası, abisi, arkadaşı, yani öğretmeni daha doğrusu öğrencisi olaraktan içimden gelenleri içimden geldiği gibi yazıyorum. Hergün ailelere yeni umutlar vaat ederken içimdeki umutların bir bir tükenmesi beni kahrediyor. Bizler atanma atanmama para alma verme ağır düzey çocuğu derse almama başka branşları özel eğitimde çalıştırmama derdindeyken sanırım çocuklarımızı unutuyoruz. Siteleri ve forumaları her ziyarat edişimde içim kararıyor. Diyorum kendi kendime ya çocuklar başkalarının yeterliliklerini konuşurken acaba kendi yeterliliklerimizi sorguladıkmı hiç. 4 yıllık eğitim bize yettimide diğerlerine yetersiz diyoruz. DERNEĞE NEDEN DEMİYORUZ SEMİNERLER VERİLSİN EĞİTİMİMİZİ DEVAM ETTİRELİM DİYE İŞİMİZ GÜCÜMÜZ HEP KENDİ MADDİ ÇIKARLARIMIZ
