Berna Hanım oglunuz için gerçekten çok sevindim. Ama ben 10 yıllık bir otistik çocuk annesi olarak bu örneklerden hiç görmedim maalesef, buda benim şanssızlığım herhalde. Kızıma teşhis konduğunda henüz iki yaşına gelmemişti 'çok iyi durumda, günde 8 saat, haftada 40 saat eğitimle yaşıtlarınla okula gidecek duruma gelir' dediler. Sonrasında bütün madi gücümüzü bu eğitimler için harcadık DAN protokolünden çok daha fazlasını!!! Ama olmadı, olmayabilir tabiiki ama yıllarını özel eğitim merkezlerinde geçiren biri olarak olanınıda göremedim ben maalesef. Diyorsunuz ki kimsenin umudunu kırmayın, burada amaç umut kırmak değil kendi deneyimlerimi aktararak insanlara farklı yollar da olabildiğini anlatabilmek.
Birşey daha sormak istiyorum, bir insana sonsuz umutlar verip sonra onları yok etmenin nasıl birşey olduğunu biliyor musunuz? 'Bu kadar eğitim alsın, şu kadar da eve gelelim, bir o kadar da şunu yapalım kızınız çok zeki, biz böylesini görmedik, kesin bu durumu aşar diyip', olanaklarımızı sonuna kadar hatta fazlasını (evimizi satmak gibi) zorlayıp, hepsinin sadece bir senaryodan ibaret olduğunu görmek nasıl bir duygu.... Herşey bir yana tüm bunların sonucun da bir gün bir bakıyorsunuz çocuğunuz çıldırmış gibi, yaş 11 onca yıl özel eğitim adına yapılabilecek herşeyi yapmışsınız... İşte o zaman bazı şeyler dank ediyor...
Benim uğraşım kimse benim gibi 10 yıl sonra dank etmesin diye, en başından iyi düşünüp, araştırıp adımları atmak gerek. Özel eğitim kurumlarının rant kaygısı içindeki yaklaşımlarını ayırdedebilmek önemli bence. Eğitimi yadsımıyorum elbette olmalı ama çocuğun gelişimine yardımcı olmak amacıyla yoksa otizmin hasarlarını eğitim yok edemez ve bu hasarları yok etmeden erişilen nokta ne kadar kalıcı olabilir? Tabii bu arada çocuk gerçekten otistikse!!
